Zo’n wilsverklaring treedt in werking als de opsteller ervan zelf niet meer kan beslissen over de eigen behandeling. Daarvan is sprake als iemand de informatie over een medische beslissing niet meer begrijpt en de gevolgen ervan niet kan beoordelen. Er bestaan twee soorten wilsverklaringen: een positieve en een negatieve, afhankelijk van of men bepaalde behandelingen wel of juist niet meer verlangt. Zo’n verklaring is voor de specialist ouderengeneeskunde een belangrijk hulpmiddel bij het nemen van een beslissing. Over wilsonbekwaamheid en wilsverklaring is uitgebreidere informatie beschikbaar.