Verhalen over 20 jaar Interzorg: vrijwilliger Jannie Fekkes › Interzorg

Verhalen over 20 jaar Interzorg: vrijwilliger Jannie Fekkes

maandag 20 augustus 2018

Hoe kijken anderen naar ons?

Interzorg bestaat – in haar huidige vorm – 20 jaar! Jarig zijn betekent niet alleen slingers ophangen maar ook: even stil staan om te kijken wat je hebt bereikt in al die jaren. Dat doen we soms wat te weinig. Daarom vragen we de komende maanden verschillende mensen hoe ze tegen Interzorg aankijken, wat hun belevenissen en herinneringen zijn.

“Vroeger was het gemoedelijker. Maar de mensen, die zijn niet veranderd.”

Ze is langer vrijwilliger dan velen van ons op deze wereld rondlopen. Ze werd er koninklijk voor onderscheiden en stoppen? Dat is iets waar ze eigenlijk nog niet aan moet denken. In de 43 jaren die Jannie Fekkes tot nu toe al heeft geïnvesteerd in ‘de mensen van Anholt’, heeft ze het er wel zien veranderen: "Vroeger was het gemoedelijker. Maar de mensen, die zijn niet veranderd." Ze heeft bewondering voor de medewerkers, maar wenst Interzorg wel meer personeel toe. We spreken een warme, doorgewinterde vrijwilligster voor het tweede verhaal voor ‘20 jaar Interzorg’.


Hoe lang bent u al vrijwilliger?

"Straks in oktober ben ik 43 jaar vrijwilliger bij Interzorg. Daar ben ik zelfs koninklijk voor onderscheiden. Ik zat net midden in het oplezen van de bingo, toen plotseling de burgemeester en een heel gevolg binnen kwamen. Ik dacht ‘Ooh, wat is dit nou dan?’."

Hoe is het zo gekomen, dat u vrijwilliger bent geworden?

"Nou, ik was al vrijwilliger voor de gemeente. Ik hielp mensen die uit het ziekenhuis kwamen en thuis moesten revalideren. Natuurlijk geen fysio, maar een stukje wandelen bijvoorbeeld, zodat ze weer buiten kwamen. Achter het ziekenhuis - dat lag toen nog in het centrum van Assen – stond een verpleeghuis waar ik wel eens bij iemand op bezoek ging. Vaak zat ik er even aan tafel, met de mensen praten. Henk Fokkens die daar werkte, vroeg mij toen: ‘hier werken twee vrijwilligers, is dat ook niet iets voor jou?’. Dat verpleeghuis was Anholt. Daar is het begonnen."

 

Mag ik vragen hoe oud u bent?


"Zeker, 25 juni ben ik 78 geworden. Ik zeg wel eens ‘wanneer ik 80 word dan moet ik er maar mee stoppen’. Maar wanneer het echt zover is, ik weet het niet hoor… Eén van de vrijwilligers is al 82. Zolang we het nog kunnen en het leuk vinden, waarom niet? Ik vind het een hele mooie taak, om zo met oudere mensen om te gaan."

 

Wat is daar zo mooi aan, aan contact met oudere mensen?

"Ze willen heel graag even een gesprek. Daarin kun je al heel veel voor iemand betekenen. Zeker voor wie net nieuw is en in een nieuwe en vreemde omgeving terecht is gekomen. Sommige mensen krijgen maar weinig bezoek. Of zelfs nooit."

 

Wat doet dat contact met hen?


"Ze worden er blij van. En heel dankbaar, vooral."

 

 

Welke mensen zijn u nou echt bijgebleven?

"Sommige cliënten vergeet je nooit meer. Om hun uitspraken, hun manier van doen, om de gesprekken… Een vrouw uit Groningen bijvoorbeeld, die zichzelf omschreef als ‘een taaie bliksem’. Je kon echt met haar lachen, ze had heel veel humor. En opeens was ze er niet meer. Dan denk je wel even ‘goh’. Ik weet nog precies waar ze zat, soms denk ik nog wel eens aan haar. Of aan de man met een geamputeerd been, die bij de bingo een schoenborstel won. Gelukkig moest hij er smakelijk om lachen."

 

Hoe heeft u het in de jaren zien veranderen?

"Vroeger was het hier veel gemoedelijker en kleinschaliger. Dat gemoedelijke van toen, dat is er niet meer. Het is allemaal veel drukker geworden, voor de mensen die er wonen en die er werken. Wat me ook opvalt is dat de familie er ook meer bij betrokken wordt dan vroeger. Dat is op zich natuurlijk best goed. Die kunnen heel goed even een plank met allerlei spulletjes afstoffen bijvoorbeeld."

 

Wat vindt u van Interzorg als organisatie?

"Een fijne organisatie, wanneer ik het heb over Anholt hè, want daar ben ik natuurlijk bekend. Ja, ik vind het een heel leuk bedrijf. Ik vind bijvoorbeeld dat de activiteitenbegeleiders het heel goed doen, hoe ze met de mensen omgaan. Ze doen het echt met plezier, dat viel me vanmiddag ook weer op. Dan denk ik ‘wat doen jullie dat allemaal geweldig!’. Dat zijn de medewerkers die ik voornamelijk meemaak. De mensen die in de verpleging werken doen het vast ook heel goed."

 

Hoeveel tijd stopt u in Anholt?

"Verschillende uren per week. Maar nooit met tegenzin, ik doe het met heel veel plezier. Mijn man grapt wel eens: ‘ze mogen mij ook wel een lintje geven, al die avonden waarop ik jou moet missen’."

 

Wat wenst u Interzorg toe, een paar jaar vooruit kijkend?

"Ik wens jullie veel personeel toe. Er moeten gewoon meer mensen komen! Het moet geen fabriek worden, waar mensen snel-snel worden verzorgd. Iedereen heeft recht op voldoende aandacht. Want je bent er voor de cliënten."